Raunveruleikatékk opnaði síðastliðinn laugardag
Sýningin Raunveruleikatékk sem er samstarfsverkefni Listahátíðar í Reykjavík og Landsvirkjunar opnaði í sex stöðvum Landsvirkjunar á laugardaginn.
Sýningin stendur yfir frá 3. júlí – 31. ágúst.
 |
|---|
|
Ljósmynd Daníels Þorkels Magnússonar úr
myndröðinni Domicili, sem sjá má í Laxárstöð. |
Þessir listamenn og ljósmyndarar eiga verk á sýningunni:
- Daníel Þorkell Magnússon, Laxá
- Eggert Jóhannesson, Laxá
- Ieva Epnere, Ljósifoss
- Ingvar Högni Ragnarsson, Laxá
- Kristleifur Björnsson, Búrfell
- Silja Sallé, Végarður
- Spessi, Krafla
- Vigfús Sigurgeirsson, Blöndu
Sýningin Raunveruleikatékk var á dagskrá Listahátíðar í miðbæ Reykjavíkur dagana 15. maí – 28. júní 2010.
Í umfjöllun Æsu Sigurjónsdóttur sýningarstjóra segir: „Þegar verk eru flutt úr listrýminu; úr söfnum og sýningarsölum yfir á aðra staði, úr miðborginni út í náttúruna, þá verður til nýtt samhengi og nýjar aðstæður sem trufla venjubundna sýn. Verkin geta orðið ágengari og kallað fram sterkari viðbrögð áhorfenda jafnt sem listamanna, því þótt almannarýmið virðist hlutlaust, er það í raun jafn viðkvæmt og áhorfandinn sjálfur og ekki sjálfgefið hvað má sýna og hvar.“
Sýningunni Raunveruleikatékk er ætlað að opna umræðu um stöðu og áhrif lista í almannarými. Sýningin var hluti af Raunveruleikatékki Listahátíðar í miðborg Reykjavíkur, þar sem áhersla var lögð á að sýna fjölbreytt hlutverk ljósmynda og flökt miðilsins á milli merkingarheima; myndlistar, fjölmiðla og sögu. Nú er sýningin flutt í þær stöðvar Landsvirkjunar sem opnar eru almenningi yfir sumartímann.
Um flutninginn út á land segir Æsa: „Staðirnir sem hafa verið valdar eru ekki hlutlausir, heldur eru stöðvarnar hluti af stjórnmálasögu, sögu virkjana og byggingarlistar, og þannig táknrænar fyrir ákveðnar aðstæður og skoðanaskipti sem hafa átt sér stað í þjóðfélaginu á hverjum tíma. Þótt verkin séu ekki staðbundin þá eiga þau það sameiginlegt að þar er tekist á við atburði líðandi stundar, skoðanaskipti, daglegt umhverfi og sjálfsagða hluti sem verða álitamál. Mörkin á milli heimildaljósmyndunar, fréttaljósmyndunar og listljósmyndunar eru þurrkuð út í þeim tilgangi að brjóta upp hefðbundnar skilgreiningar og landamæri sem móta sjónrænar venjur og listskilning áhorfenda“.
