Ísakot, musteri óttans

Ísstíflurnar voru algengari áður fyrr þegar Búrfellsvirkjun var eina virkjunin á Þjórsár- og Tungnaársvæðinu. Þrepahlaupin hlóðust upp fyrir ofan inntaksmannvirkin við Bjarnalón.

Stíflurnar gátu brostið hvenær sem er og valdið skemmdum í hverflum stöðvarinnar væri ekkert að gert. Í turninum var alltaf einn maður á vakt á veturna. Í miklum frosthörkum var verkefni vaktmannsins að skola ís og krapa niður í gegnum ísrennuna en þegar veðrið var hvað verst og mikill skafrenningur sást stundum ekki niður á ána.

Þessi turn var því kallaður Musteri óttans af vaktmönnum og öðrum starfsmönnum. Til eru tvær skýringar á þessari nafngift. Önnur er sú að þarna var ógnvekjandi brattur stigi sem þurfti að nota til að komast upp í turninn. Sú síðari er tilkomin af því að óneitanlega fór um menn sem stóðu uppi í turninum þegar hann hristist og skókst í miklu roki og skafrenningi. Einnig gat höggið af ísjökum verið töluvert þegar þeir skullu á stíflunni. Eitt sinn var rokið svo mikið að ljósastaurar á stíflunni fuku burt.

Áður fyrr þurfti að hringja í stjórnstöð Landsvirkjunar í Reykjavík og láta hleypa úr Sultartangalóni þegar vatn vantaði niður við stíflu til að fleyta ís. Það gat tekið allt frá þremur stundarfjórðungum upp í 2 -3 klukkustundir fyrir vatnið að renna niður að stíflu. Fyrir tíma Sultartangalóns þurfti hins vegar að panta vatn alla leið ofan úr Þórisvatni og gátu liðið 37 klukkustundir uns það barst niður eftir. Nú er þetta að mestu liðin tíð - ekki síst eftir að skurðurinn mikli var grafinn frá Sultartangastöð niður að stíflu.