Hringrás vatnsins

Náttúruleg hringrás vatnsins er nýtt til rafmagnsframleiðslu í vatnsorkuverum með því að beisla þá orku sem er fólgin í falli vatnsins á leið þess til sjávar. Þessi orka er kölluð hreyfiorka. Til þess að nýta kraftinn sem býr í vatninu er best að velja virkjun stað í ánni þar sem fallhæð er sem mest á sem stystri vegalengd. Einnig ræður vatnsmagnið því hve mikla orku er hægt að beisla.

Nauðsynlegt er að stífla ár og mynda lón vegna þess að mun meiri úrkoma er á sumrin, en rafmagnsnotkun er aftur á móti meiri á veturna. Rafmagn verður að nota um leið og það er framleitt og með þessu móti er hægt að framleiða það þegar þörf er á.

Jarðhitinn er fólginn í regnvatni sem leitar frá yfirborðinu djúpt niður í jörðu eftir að það fellur á jörðina. Þar tekur það upp varma úr heitu bergi og berst síðan aftur upp á yfirborðið.

Grundvöllurinn að flestum jarðvarmavirkjunum er borholur. Þegar hola er boruð á jafn orkuríkum stað og Kröflusvæðinu gýs upp orka af miklu afli og í henni er falin varmaorka. Gufuþrýstingur úr borholum er mismikill eftir því hve djúpt er borað.

Jarðhitasvæði endurnýja sig á tiltölulega stuttum tíma en gera má ráð fyrir að hvíla þurfi þau eftir nokurra áratuga notkun. Endurnýjun orkunnar er þó það hæg að líta verður á hvert jarðhitasvæði sem forðabúr sem klárast ef vinnslan er meiri en endurnýjunin. Helsti munur á vatnsorku og jarðvarma er að hringrás vatnsins heldur stöðugt áfram meðan sólin skín en nýtanlegt jarðhitavatn getur minnkað af náttúrulegum orsökum t.d. vegna  kælingar bergs eða vatnsskorts.